آيت ا... علامه استاد محمدتقي جعفري فيلسوف كم نظير و انديشمند بزرگ جهان اسلامي پس از يك دوره بيماري در 25 آبان ماه سال 1377 هجري شمسي به رحمت ايزدي پيوست. اين عالم فرزانه زندگي و تحصيل را به سختي در تبريز سپري كرد. سپس به تهران رفته و به تحصيل ادامه داد. از آنجا به قم و بعد به نجف اشرف رفت تا اينكه سرانجام در سن 23 سالگي به درجه اجتهاد رسيد. از آن زمان تا پايان عمر لحظه اي از تلاش در راه تعالي انديشه هاي والاي بشري و نشر معارف الهي بازنايستاد و مهمترين عملكرد ايشان  اتصال حوزه و دانشگاه و به عبارتي ارتباط علوم قديم و جديد با يكديگر بود. از ايشان آثار بسياري به جاي مانده كه نمايانگر جهاد فكري عظيم وي در راه نيازهاي فكري و فرهنگي دنياي معاصر است. استاد محمدتقي جعفري همچنين به مقايسه ميان روش شرقي و غربي در جهان بيني پرداخت و علاوه بر مطالعه نقادانه بخش عظيمي از فرهنگ غرب، در بحث ها و مكاتبات خويش با انديشمندان غرب، قدرت و عظمت فرهنگ و معارف اسلامي را كاملاً آشكار ساخت. «شرح تفسير نهج البلاغه و تفسير مثنوي مولوي» از ارزشمندترين آثار استاد محمدتقي جعفري است.